På den vesle øystaten Tuvalu går livet sin rolige gang, medan innbyggjarane lever med vissheita om at stigande havnivå éin dag kan leggja heile landet under vatn.
Når du flyg til Tuvalu, finst det berre éin veg ut igjen: Du må fly tilbake dit du kom frå. Fiji Airways er det einaste flyselskapet som flyg til og frå landet, og det skjer berre to gonger i veka. Resten av tida er flystripa open for publikum og full av folk som driv med sport, gjer yoga eller berre møtest med scooterane sine. Flystripa er sjølve sentrum på øya, og ein del av dei om lag ti kilometrane med asfaltert veg (kortast i verda) som landet har.
For nokre av dei rundt elleve tusen innbyggjarane i landet kjennest det òg som verdas ende. Tuvalu er det lågaste liggjande landet i verda, og vil vera det første som forsvinn (eller blir oversvømt, alt etter korleis ein ser det) dersom havnivået stig på grunn av klimaendringane. Eg veit ikkje om det var grunnen til at somme av dei lokale drakk frå tidleg morgon til seint på kvelden; det kan òg ha hatt samanheng med at tuvaluarane feira 37 år med sjølvstende frå britane medan me var der.
Presidenten i Kiribati sat på same flyet som meg og fire andre turistar, som hadde kome for å vera med på feiringa av sjølvstendedagen. Då me landa, blei alle passasjerane bedne om å bli sitjande til presidenten hadde forlate flyet. Det passa eigentleg fint, for då kunne me sitja godt i flyseta våre og sjå korleis han blei tatt imot på skikkeleg polynesisk vis, med ei blomsterkrans – ein lei – lagt rundt halsen, medan halve landet stod på bakken og såg på.
Tuvaluarane var verkeleg vennlege menneske. Ikkje på same måte som i Vanuatu, der folk gjerne tok initiativ til samtalar sjølv, men når eg først begynte å prata med folk, fekk eg ofte tilbod om både øl og sigarettar som ei form for gjestfridom. Tilsynelatande var det ganske uhøfleg å takka nei, så eg enda opp med å tilbringa nokre dagar med tidleg øl saman med dei lokale, før eg slappa av eitt par timar under siestaen mellom klokka fire og seks på ettermiddagen. Seinare blei eg gjerne invitert på fleire øl av nokre fiskarar som eg delte rom med; dei hadde kome i land for å kvila i nokre få dagar, etter nesten to månader med tunfisk-fiske.
Det var eigentleg berre éin måte å få tida til å gå i verdas fjerde minste land, der det nesten kjennest som om tida står stille. Eg køyrde skateboard fram og tilbake gjennom landet; prøvde til og med å bruka hengekøya mi som ein slags kite, medan eg rulla bortover flystripa. Elles gjekk dagane med til å slappa av, lesa bøker og sjå rugby-VM på TV.
Mangelen på ting å gjera er truleg ein av grunnane til at Tuvalu også er det tredje minst besøkte landet i verda, med færre enn 300 turistar i året. Eg synest likevel det er litt ufortent, for landet har både vakre strender og vennlege menneske, og det er eigentleg alt ein treng for ein avslappande ferie midt ute i Stillehavet.
