Tre år etter eit kaotisk grensemøte var eg tilbake i Tasjkent, og denne gongen møtte eg eit langt meir ope Usbekistan.
For tre år sidan, då eg kryssa grensa inn til Usbekistan, var det eit lite mareritt. Tollarane gjekk gjennom alle bileta på minnekorta mine, leita overalt etter kor mange dollar eg hadde med meg, og bladde til og med gjennom kvar einaste episode av Game of Thrones som låg på datamaskina mi.
Denne gongen blei eg derimot beden om å gå fremst i køen, fekk stempel i passet og var gjennom kontrollen på berre ti minutt! Grunnen? For to år sidan døydde diktatoren i landet (ironisk nok på sjølvstendedagen), og blei erstatta av ein langt meir open president, som verkar svært populær blant folk, og mykje opnare for å ta imot turistar.
Eg måtte fortsatt registrera visumet mitt, så den første natta overnatta eg på Topchan Hostel. Samtidig var dette ein fin stad å møta likesinna reisande for å sjå fotball-VM. Etterpå flytta eg over til ein Couchsurfing-vert som øvde seg på å bli guide, og han viste meg alt som var verd å sjå i den usbekiske hovudstaden.
Me byrja med lunsj på Plov-senteret, der kvar gryte med plov – nasjonalretten – kan mata opp mot 800 menneske.
Derfrå gjekk turen til gamlebyen for å sjå madrasaen, moskéen og verdas eldste Koran.
Etterpå besøkte me eit zoroastrisk tempel, frå det som blir rekna som verdas eldste monoteistiske religion.
Dagen blei avslutta med ein spasertur gjennom gamle mahallaer (nabolag), der me til og med blei inviterte inn på te av dei lokale folka.
Eg reiste eigentleg til Tasjkent for å få afghansk visum, noko eg ikkje fekk. Likevel er eg veldig glad for at eg drog dit. Sist eg var der, skjønte eg ikkje kor rik denne byen er på historie og kultur, både gammal og ny. Tasjkent er ein by som eg gjerne kunne ha brukt mykje meir tid i.
