«Alle gode ting er tre», blir det sagt, noko som betyr at denne tredje ekspedisjonsdagen bør bli den beste på heile turen. Men i dag kom dagen der det meste ikkje gjekk som planlagt. Slik må eg vel gjerne forventa, sidan dette er den lengste reisedagen av alle på denne ekspedisjonen.
Like bortanfor motellet, steig eg inn på toget som skulle ta meg inn i Austerrike.
Heilt fram til i dag, har mitt forhold til Austerrike vore at dette er heimlandet til Adolf Hitler, og at det éin gong i tida var halvparten av keisardømet Austerrike-Ungarn. Men det var før eg besøkte landet sjølv.
Mitt første møte med Austerrike var den pittoreske småbyen Feldkirch, heilt vest i landet, like ved Liechtenstein.
På klostermuren har 7. klassingar, som ein del av ei skuleoppgåve, laga flotte bilettavler over temaet FRIEDE.
FRIEDE – tysk
BARIS – tyrkisk
MIR – kroatisk
SALAM – arabisk
PEACE – engelsk
PACE – italiensk
PAX – latin
Eg vil òg trekka fram kunstinstallasjonen til Stefan Finžgar: leben | lachen | sterben (lev | le | døy).
Avgangen frå Feldkirch i Austerrike gjekk frå perrongen med militær presisjon. Denne 4 1/2 timar lange turen hadde eg sett fram til. Lenge.
Eg hadde reservert sete ved vindauget i panoramavogna, med kjøreretninga, med god utsikt mot høge fjelltoppar gjennom Austerrike. Men då eg kom til setet mitt, var det opptatt.
Mannen spurde så fint om han kunne få min plass, så han kunne sitja med si høgt elska hustru. Unge, lovande Hetland bøygde av for gruppepresset, og gav han setet. Det skulle eg aldri gjort!
Sjølv om dei var så forelska at dei både såg og tok på kvarandre meir enn to gonger, låg den kvinnelege parten stort sett i sovestilling, medan herremannen planta nasen sin trygt ned i mobilskjermen.
I Schwarzach im Pongau fekk eg vita at neste tog var ca. 10 minutt forseinka. Det gav meg 10 ekstra minutt til å studera det snart 100 år gamle damplokomotivet som står like utanfor stasjonen.
Heldigvis var det ikkje 1D1-tanklokomotivet som skulle ta inn igjen forseinkinga frå Schwarzach, for det var høgst nødvendig viss eg skulle nå neste tog frå Villach.
ÖBB-toget gauv på mot søraust, sjølv om kaféen var av det provisoriske slaget; to kjøletraller plassert i to forskjellige kupéar på 2. klasse.
På stasjonen i Villach var det med naud og neppe eg kom meg inn på Slovenske statsbanar sitt ekspresstog mot Ljubljana, før dørene blei lukka igjen bak meg. Eg hadde reservert sete, men fann ikkje riktig vogn. "Set deg kor du vil. Dette er eit anna tog enn det som står på billetten din", sa konduktøren, så eg og ho delte kupé på 1. klasse. Ho sa ikkje meir til meg resten av turen.
Då me kom inn i Slovenia, blei ho avløyst av ein mannleg kollega, som raskt kunne opplysa om at det var «buss for tog» (dei seier ikkje det i Slovenia) mellom Kranj og Ljubljana.
Sidan dette var 5.–6. gong i dag, at ting ikkje gjekk som planlagt, bestemte eg meg for å gå heilt bananas. Eg droppa overnatting i Ljubljana, for å ta toget inn til Zagreb, og dermed kryssa av Kroatia som land nummer åtte på reisa. Overnattinga der var dessutan 200 kroner billigare enn i Ljubljana, og sidan eg må reisa lenger i morgon, må eg vakna endå tidlegare, og får endå meir ut av dagen.
Med billetten klar, klatra eg inn i det antikke toget som skulle ta oss til Zagreb. Då eg om sider fann riktig vogn, og så riktig kupé, oppdaga eg til mi store forskrekking at ei moden kvinne hadde teke plassen min, og plassert dei sokkelause beina sine oppå det motståande setet.
Med dagens tidlegare eskapadar friskt i minnet, gav eg ho målretta beskjed om at ho hadde tatt mitt sete. Ho skjønte ikkje kva eg sa, men bodskapen nådde fram, så ho tok beina demonstrativt ned frå setet, beheldt sokkane av, lirka seg ned i det ledige setet, og tok på seg eit munnbind.
«Hersens turistar», tenkte me vel begge to.
Nå jobbar eg intenst for at lungene skal filtrera ut det som finst av tilgjengeleg oksygen i dette forhistoriske toget, utan aircondition. Me er seks personar som deler på lufta inni kupéen, så eg håpar at den modne kvinna ikkje brukte munnbind på grunn av ein luftvegsinfeksjon. Nå har ho nemleg tatt av seg munnbindet, for å fortæra saltstenger – som ho et éin og éin, og plukkar dei ut av posen med eit papirlommetørkle. Slikt blir berre for rart, spør du meg.
