Niamey er ein roleg hovudstad ved Nigerelva, der moderne kontorbygg og tradisjonelle leirhus står side om side, og der kvardagslivet byr på enkle gleder og uventa opplevingar.
Før eg bestilte ein spontan flybillett til Niamey, visste eg eigentleg svært lite om byen. Etter ein kveld med nettsøk, fann eg ut at Niamey er ein relativt ny by, grunnlagd av franskmennene, som ein strategisk militær hovudstad.
Før 1800-talet var dette berre ei lita landsbygd ved Nigerelva, og dette er kanskje grunnen til at byen ser ut og kjennest slik han gjer i dag: Niamey blir ofte omtala som den rolegaste hovudstaden i Vest-Afrika, og byen har ei blanding av heilt nye kontorbygg og tradisjonelle hus av leirstein, som ein vanlegvis berre finn i landsbyar.
Det var vanskeleg å finna informasjon om rimeleg overnatting, så då me kom fram, brukte me den første dagen på å gå rundt og leita etter noko som passa budsjettet. Til slutt enda me opp med det billegaste alternativet, Hotel Mustache, til berre ti euro per rom. Det var bokstaveleg tala det verste hotellet ein kan førestilla seg: Inngangen var full av prostituerte, veggane var dekka av mugg, dusjen var berre eit røyr gjennom veggen og toalettet var utan sete og kunne ikkje trekkjast ned. Kondomar låg strøydde rundt, og heile bygningen lukta urin. Sjølv me som er vane med svært enkle reiseforhold, klarte berre éi natt der. Etterpå måtte me oppgradera til det nest billegaste hotellet i byen, som var meir enn tre gonger så dyrt, men vel verd pengane, for å bli kvitt veggelus og få litt søvn.
På dagtid besøkte me nasjonalmuseet, som hadde fleire gode utstillingar om klede, historie og kultur i Niger. Dei hadde òg nokre altfor små bur med aper, løver og andre dyr.
Nede ved Nigerelva kom me i kontakt med ein lokal fiskar, som tilbaud oss ein tur i pirog for berre 2000 CFA (3 euro), inkludert sjansen til å sjå flodhest!
Tidleg på kvelden gjekk me innom den store moskéen, før me tok turen til hippodromen, for å sjå eit hesteløp – heilt gratis. Der drakk me òg Biere Niger, det beste ølet me hadde smakt så langt i Vest-Afrika.
Det einaste me skulle ønskja, var at andre stader i Niger – som Agadez og Zinder – hadde vore trygge å reisa til, og ikkje låg fleire hundre kilometer unna. Då kunne me ha opplevd meir av landet.
Ein kan alltid håpa på meir fred i verda, slik at det éin dag blir mogleg å sjå meir av Niger.
