Sidan visumet mitt går ut om berre to dagar, spør eg meg sjølv: Korleis klarte eg å tilbringa 30 dagar i Khartoum, som er altfor varm (46 °C), eigentleg ikkje har nemneverdige turistattraksjonar og knapt har opne restaurantar under ramadan? Svaret er at eg hengde saman med dei lokale, som er dei venlegaste folka eg har møtt på reisene mine.
Couchsurfing-verten min var engelsklærar og lét meg halda daglege førelesingar for elevane sine. Folk i alle aldrar sat og høyrde på dei improviserte forteljingane mine om geografi, historie og kultur frå landet mitt og verda, og nokre av elevane ville til og med invitera meg heim til seg.
Dette speglar eigentleg måten sudanarane er på. Dei fleste er utruleg venlege og nysgjerrige på utlendingar. Når eg gjekk ute etter iftar, som starta klokka 18.15, var det nesten umogleg å ta seg fram utan å bli beden om å slå seg ned og eta saman med folk i gatene. Ein gong vart til og med bussen min stoppa av folk som insisterte på å gi oss mat, fint pakka i posar. Ramadan er som jul her, der alle prøver å vera gode med kvarandre.
Fredagane var dei beste her, bortsett frå under bønnetidene når alt var stengt. Den første fredagen min drog eg for å sjå ein tradisjonell nubisk brytekamp i Bahri. Det var ganske spanande og minna meg mykje om den tradisjonelle brytinga til serer-folket i Senegal.
Den neste fredagen drog eg på ein tradisjonell sufi-seremoni ved Hamad Alnil Cemetery i bydelen Omdurman. Her snurra dervisjar rundt, og alle som såg på var sterkt engasjerte, gynga fram og tilbake medan dei song rytmisk.
Slik eg har forstått det, er ein sufi ein slags muslim som meiner at mennesket skal ha ei direkte og personleg tilknyting til Gud, litt på same måten som protestantar i kristendommen. Sufiar er ofte ein undertrykt minoritet, men her kunne dei vandra fritt rundt og utføra bønnerituala sine ope, noko som var vakkert å sjå.
Ein av dagane fekk eg òg låna nokre kajakkar av ei norsk kvinne som bur her. Teresie syklar frå Kapp til Kapp, og saman med ho, fekk eg nyta å driva roleg rundt på Nilen medan sola gjekk ned. Det var truleg det finaste augeblikket mitt i løpet av månaden i Khartoum.
